آفريدگان او است ، پس چگونه روا مىدارد كه چنين كتابى در معرض دسيسه و تزوير و تحريف و فراموشى قرار گيرد . دوم : پيامبر به اين كتاب ايمان آورد ، و مؤمنان همه به اين كتاب با صفاتى كه در آن است ايمان آوردند ، پس چگونه ممكن است بگذارند كه آن در معرض تحريف و فراموشى قرار گيرد ، در صورتى كه مىدانيم آنان سازندگان تمدنى پيشرو شدند ، و مسلمانان - به صورت مجموع - هرگز به جنگى براى برانداختن اصولى نپرداختند تا امكان اين فرض پيدا شود كه اوضاع و احوال وابستهء به يك كار سرّى ، بعضى از آنچه را كه در كتاب ايشان است از يادشان برد . سوم : خواندن و نوشتن در آغاز اسلام شايع و رايج شد ، و مسلمانان به همهء تفصيلات تاريخ خود ، و حتى به بعضى از چيزهايى كه معمولا نويسندگان و مورخان آنها را مهمل مىگذارند ، اهتمام و توجه فراوان كردند ، و قرآن در اين باره ترغيب مىكند و به قلم و آنچه با قلم نوشته مىشود سوگند ياد مىكند ، پس چگونه ممكن است كلمات پروردگارشان با اين اهتمام از ياد ايشان برود . چهارم : در اين جا خدا به پيامبرش - صلّى اللَّه عليه و آله - مىگويد « سنقرئك فلا تنسى » ، پس چه حكمتى در پس خوانا كردن و فراموش نكردن وجود داشته است ؟ آيا نبايد رسالت الاهى كه آخرين رسالت او است باقى و برقرار ماند ؟ پس چگونه ممكن است فرض كنيم كه اين رسالت در معرض تحريف قرار گرفته است . بنا بر اين شواهد و جز آن ، اعتقاد من آن است كه قرآن رسيدهء به ما ، / 44 همان است كه از جانب خدا به همين صورت كه هست نازل شده ، و اين كه جمع كنندهء آن شخص رسول اللَّه - صلى اللَّه عليه و آله - بود كه با رسيدن هر آيه فرمان مىداده است كه آن را در جاى مخصوص به آن در فلان سوره ثبت و ضبط كنند ، و حتى اگر اين آيه در آغاز بعثت در مكه يا در پايان آن در مدينه نازل شده ، باز وضع به همين ترتيب بوده است . تصور اين مطلب براى من امكان پذير نيست كه رسول خدا كتاب پروردگار